Via ferraty nad Jeziorem Garda – 5 tras, mapa i porady
Updated: Sep 19
Via ferraty nad Jeziorem Garda należą do najpiękniejszych tras tego typu we Włoszech. Północna część jeziora oferuje ferraty o zróżnicowanym poziomie trudności – od łatwych tras dla początkujących po wymagające wspinaczki dla osób z większym doświadczeniem. To jedno z najlepszych miejsc w Europie, aby rozpocząć przygodę z via ferratami lub spróbować bardziej wymagających przejść.
W czerwcu 2023 roku podczas tygodniowego szkolenia via ferrata przeszliśmy pięć tras w okolicy Jeziora Garda i masywu Monte Baldo. W przewodniku opisujemy łatwą Via Ferratę Sentiero degli Scaloni, malowniczą Rio Sallagoni, park ferrat Parco delle Fucine, wymagającą Delle Taccole oraz widowiskową Gerardo Sega. Szukasz ferrat w samym Arco i Riva del Garda? Zobacz osobny wpis: [Via Ferrata Colodri i Sasse]
Naszą bazą wypadową była Riva del Garda – świetne miejsce dla osób planujących aktywny wyjazd na ferraty. W tym przewodniku znajdziesz opisy wszystkich tras, informacje o poziomie trudności, czasie przejścia, dojeździe, parkingach oraz praktyczne wskazówki, które pomogą zaplanować własny wyjazd.
Via ferraty nad Jeziorem Garda — najważniejsze informacje
📍 Region: północ Jeziora Garda
🧗 Liczba opisanych ferrat: 5
🟢 Trudności: A–D
🚗 Najlepsza baza: Riva del Garda
🗓️ Najlepszy okres: czerwiec–wrzesień (trasy na Monte Baldo zwykle od połowy czerwca; niżej położone, np. Rio Sallagoni i Parco delle Fucine, także wiosną)
Spis treści:
Najlepsze via ferraty nad Jeziorem Garda – którą wybrać?
Jeśli zastanawiasz się, którą via ferratę nad Jeziorem Garda wybrać, wszystko zależy od Twojego doświadczenia i oczekiwań. Poniżej znajdziesz szybkie zestawienie tras opisanych w tym wpisie – dzięki temu łatwo dopasujesz ferratę do swojego poziomu:
Jeśli szukasz... | Wybierz |
pierwszej ferraty | Scaloni |
ferraty z mostami | Rio Sallagoni |
najlepszych widoków | Gerardo Sega |
największego wyzwania | Delle Taccole |
miejsca do treningu | Parco delle Fucine |
Jak czytać poziomy trudności via ferrat (A–E)
W tym wpisie używamy skali A–E, w której litery rosną wraz z trudnością:
A – bardzo łatwe; przypominają ubezpieczone szlaki turystyczne,
B – łatwe; potrzebna podstawowa sprawność,
C – średnio trudne; trzeba pracować rękami i nie bać się ekspozycji,
D – trudne; wymagają siły, wytrzymałości i doświadczenia,
E – bardzo trudne; tylko dla zaawansowanych.
W Parco delle Fucine trasy mają własne oznaczenia (np. F+ oznacza trasę łatwą), które w tekście przeliczamy na skalę A–E. Oceny trudności są zawsze subiektywne i zależą od pogody, więc traktuj je orientacyjnie.
Via ferraty w okolicy Riva del Garda
Jeśli planujesz wyjazd na via ferraty nad Jeziorem Garda, Riva del Garda to jedno z najlepszych miejsc na nocleg. W promieniu kilkunastu minut jazdy samochodem znajduje się kilka bardzo różnorodnych tras, dzięki czemu bez problemu można przejść nawet dwie ferraty podczas jednego dnia.
Dla osób rozpoczynających przygodę z ferratami świetnym wyborem będzie Via Ferrata Sentiero degli Scaloni, natomiast Via Ferrata Rio Sallagoni, położona niedaleko zamku w Drenie, zachwyca spektakularnym wąwozem, mostami linowymi i przejściami nad wodą. Z kolei Via Ferrata Colodri, opisana w osobnym artykule, to jedna z najpopularniejszych ferrat w okolicy Arco i doskonała propozycja na pierwszą lub drugą trasę podczas pobytu nad Gardą.
Dzięki niewielkim odległościom pomiędzy Arco, Rivą del Garda i Dreną możesz łatwo połączyć kilka ferrat podczas jednego wyjazdu i dopasować ich poziom trudności do swoich umiejętności.
📚 Polecam książkę „Najpiękniejsze ferraty – Jezioro Garda”
Jeśli planujesz wyjazd na via ferraty nad Jeziorem Garda, warto zabrać ze sobą przewodnik „Najpiękniejsze ferraty – Jezioro Garda” wydany przez Climb2Change. To jeden z najbardziej kompletnych przewodników po tym regionie dostępnych w języku polskim. Znajdziesz w nim szczegółowe opisy ferrat, mapy, topo, stopnie trudności, czasy przejść oraz praktyczne wskazówki, które ułatwią zaplanowanie wyjazdu.
Miałam okazję poznać autorów – Polę Kryżę i Dariusza Woźniczkę – podczas wspólnego wyjazdu ferratowego organizowanego przez Climb2Change. To doświadczeni instruktorzy, którzy doskonale znają opisywane trasy i ogromną wagę przywiązują do bezpieczeństwa w górach.
Mapa via ferrat nad Jeziorem Garda: parkingi i punkty startowe
Kliknij pinezkę, żeby zobaczyć, którą ferratę zaczyna dany parking, jaka jest jej trudność i jak dojechać. Kolor pinezki oznacza poziom trudności.
Parkingi i dojazd do tras
Riva del Garda (nasza baza wypadowa): miasto na północnym krańcu jeziora, z którego jeździliśmy na trasy. Otwórz w Mapach Google
Sentiero degli Scaloni i Sentiero dell'Angelone (A/B): bezpłatny parking w Ceniga (gmina Dro). Stąd ok. 20 minut przez Ponte Romano do początku ścieżki. Otwórz w Mapach Google
Via Ferrata Rio Sallagoni (C): parking przy drodze z Dro do Drena, tuż za boiskiem do tamburello. Stąd ok. 15 minut do wejścia w wąwóz pod zamkiem Castello di Drena. Otwórz w Mapach Google
Parco delle Fucine di Casto (B–D): duży, bezpłatny parking przy wejściu do parku w Casto (Valle Sabbia, prowincja Brescia). Otwórz w Mapach Google
Via Ferrata Delle Taccole (D): dolna stacja kolejki Prada–Costabella, Via Prada 28, Prada (San Zeno di Montagna). Bezpłatny parking dla klientów kolejki. Otwórz w Mapach Google
Via Ferrata Gerardo Sega (B/C): parking przy kościółku Madonna della Neve w okolicy Avio (Val dei Molini). Stąd ok. 2 godzin podejścia, z czego pierwsza godzina w dół wąwozem do wodospadu Preafessa. Otwórz w Mapach Google
Przed wyjazdem sprawdź dojazd w nawigacji, bo lokalne drogi i parkingi mogą się zmienić.
Naszą bazą wypadową był apartament w dwupiętrowej willi o nazwie The Bon'Ora, znajdujący się w przepięknej miejscowości Riva del Garda. Dom otoczony był bardzo zadbanym ogrodem. Do dyspozycji były dwa pokoje dwuosobowe oraz jeden trzyosobowy, który zajęliśmy.
Riva, to druga co do wielkości miejscowość nad Jeziorem Garda. Na samo obejście starego miasta i zobaczenie choć jednego punktu widokowego potrzeba kilku godzin. Jej położenie jest zjawiskowe, wysokie góry i piękno wód jeziora podkreśla kolorowa architektura, a także śródziemnomorska roślinność.
Na miejsce można było dostać się zorganizowanym transportem z Zakopanego lub na własną rękę. My dotarliśmy własnym samochodem. Przygoda zaczęła się w niedzielę wieczorem, kiedy rozdano sprzęt wspinaczkowy i Bartek nasz przewodnik, omówił plan działania na kolejne dni. Plany musiały być bardzo elastyczne, ponieważ prognoza pogody przewidywała burze i deszcze. Pierwsze ferraty miały sprawdzić nasze umiejętności i sprawność fizyczną, na początek na dość prostych trasach.
Via Ferrata Sentiero degli Scaloni i Sentiero dell'Angelone – ferraty dla początkujących nad Jeziorem Garda (trudność A/B)
Najważniejsze informacje
Trudność: A/B
Podejście: ok. 20 min
Czas na ferracie: ok. 3 h
Powrót: ok. 30 min
Choć formalnie są to via ferraty, w praktyce bardziej przypominają dobrze ubezpieczone szlaki turystyczne niż klasyczne ferraty. Jak dla mnie powinny służyć do zapoznania się ze specyfiką tego rodzaju wspinaczki dla osób początkujących i dzieci. Są to takie ubezpieczone trasy o trudności A w pewnych odcinkach A/B. Przechodząc je robimy widokową pętle po zboczu Coste dell'Angelone, nad miejscowościami Ceniga i Dro.
Prowadzi tam też ścieżka krajoznawcza Sentiero alle Cavre, która pokazuje życie dawnych drwali i pasterzy, którzy zamieszkiwali zbocze gór.
Samochody zostawiliśmy na parkingu w mieście Ceniga. Po przejściu na drugą stronę ulicy weszliśmy w Via al ponte, następnie przeszliśmy przez most na rzece (Ponte Romano) i po 20 minutach wędrówki doszliśmy do startu ferraty Sentiero degli Scaloni. Tam ubraliśmy całe ferratowe wyposażenie i po krótkim szkoleniu zaczęliśmy wspinaczkę.
Niestety dzień był deszczowy i nie mogliśmy w pełni cieszyć się urokami leśnych i kamiennych dróżek, metalowych mostków, drewnianych schodków.
Na niektórych mniej eksponowanych odcinkach nie było potrzeby w ogóle przypinać się do stalowych lin. Po 40 minutach dotarliśmy do drewnianej skrzynki z książką przejść. Tutaj mieliśmy do wyboru, albo wrócić po śladach albo iść dalej, aby zejść na dół ferratą Sentiero dell'Angelone. Wybraliśmy tą drugą opcję i szlakiem Percorso alle Cavre (ścieżka krajoznawcza prowadząca dawną drogą, na której zbierano drewno) doszliśmy do polany z drzewami przy biwaku - schronisku Crozolam. Tutaj można odpocząć na ławeczkach (jak nie pada) oraz podziwiać przyrodę i okoliczny krajobraz. Jest to bardzo widokowe miejsce. W dole rozciąga się dolina Sarche, na przeciwko widać zamek w Dro i wąwóz. Na polanie znajduje się wystawa dawnych narzędzi pracy oraz konstrukcja do transportu drewna.
Z polany wędrowaliśmy dalej grzbietem, aż do skrzyżowania ze szlakiem Sentiero dell'Angelone, którym podążyliśmy w dół. Trasa ta zajęła nam około godziny. Była bardzo wygodną ścieżką między drzewami, nie wymagającą dużego skupienia, chociaż na szlaku było ślisko i mokro. Szliśmy przyjemnymi trawersami, rampami skalnymi, ubezpieczonymi zygzakami o trudności A. Były klamry zabezpieczające, przede wszystkim przy schodach wykutych w skale. To już koniec ścieżki, dalej już leśnym traktem, aż do drogi szutrowej i asfaltowej. Czas dojścia do parkingu to około 40 minut.
Podsumowując obie te ferraty mają trudność A, A/B (bardzo łatwa, łatwa). Czas podejścia do pierwszej to około 20 minut. Na ferratach spędziliśmy mniej więcej 3 godziny.
Via Ferrata Rio Sallagoni – ferrata w wąwozie pod zamkiem Drena (trudność C)
Najważniejsze informacje
Trudność: C
Podejście: ok. 15 min
Czas na ferracie: ok. 1 h 30 min
Powrót: ok. 25 min
Największa atrakcja: dwa mosty linowe nad wodospadami
Dla kogo: osoby z podstawowym doświadczeniem
Po krótkiej przerwie ruszyliśmy na kolejną trasę – Via Ferrata Rio Sallagoni. Znajduje się ona zaledwie kilkanaście minut jazdy od Arco, dlatego świetnie sprawdza się jako druga ferrata po popularnej Via Ferrata Colodri. Jest to ciekawa propozycja dla turystów na każdym poziomie zaawansowania. Jej poziom trudności oznaczony jest jako C. Poprowadzona jest ścianami wąwozu pod zamkiem Castello di Drena.
Parking znajduje się niedaleko wejścia, dlatego też wszyscy zakładają uprząż już po wyjściu z samochodu. Po około 15 minutach spaceru wzdłuż skraju gaju oliwnego, doszliśmy do wąwozu pod zamkiem i stamtąd do początku naszej trasy. Pierwsza część ferraty wiodła skalnymi ścianami wąskiego kanionu, następnie jego widowiskowym dnem.
Podczas wędrówki kilkukrotnie przekraczaliśmy potok płynący dnem kanionu oraz pokonaliśmy dwa mosty linowe rozwieszone nad wodospadami. Druga część wiodła dnem wąskiego kanionu, a tam po śliskich głazach z zabezpieczającymi klamrami, które były zamontowane nisko nad lustrem wody. Zazwyczaj podobno są tam tłumy turystów, ponieważ jest to bardzo urokliwe i klimatyczne miejsce, ze średnimi trudnościami technicznymi, ale akurat dzisiaj w strugach deszczu nie było tam nikogo, oprócz nas :).
Po około 20 minutach trawersowania kanionu doszliśmy do jego dna i w tym miejscu sceneria uległa diametralnej zmianie. Wąwóz znacznie się rozszerzył ukazując naszym oczom bajkowy obraz. Bujną zieleń i kaskady wody.
Po przejściu strumienia, stromą ścieżką wspięliśmy się kilkadziesiąt metrów w górę, żeby następnie przejść nad wodospadem po 15-metrowym mostku linowym.
Po krótkiej wspinaczce minęliśmy kolejny wodospad, przekroczyliśmy potok i po bardzo śliskich skałach poszliśmy w górę aż do kolejnego mostku linowego.
Później już tylko wygodna trasa wspinaczkowa, zabezpieczona klamrami i wyjście z wąwozu. Droga powrotna wiodła wzdłuż winnic pod zamkiem. Zaraz za nim znajduje się droga asfaltowa, którą dotarliśmy na parking.
Piękna ferrata w powszedni, nie deszczowy dzień pełna turystów. Określona trudność to C. Czas podejścia do początku trasy to około 15 minut. Trasa wspinaczkowa zajęła około 1.30 h a czas powrotu na parking to 25 minut.
➡️ Chcesz więcej szczegółów o ferratach w okolicy Arco? Przeczytaj również: „Via Ferrata Colodri i Sasse – Jezioro Garda i Jezioro Idro”.
Parco delle Fucine – park via ferrat w pobliżu Jeziora Garda
Kolejnego dnia, pogoda na szczęście dopisywała, prognozy burzowe były dopiero na popołudnie. W planach mieliśmy pokonanie kilku ferrat w Parco Delle Fucine.
Położony między Val Trompia i Valle Sabbia, Parco delle Fucine di Casto to wspaniałe, klimatyczne miejsce, gdzie można spędzić całe dnie w otoczeniu przyrody. Jest to niesamowite centrum sportu i relaksu, gdzie można spotkać liczne via ferraty, ścianki wspinaczkowe, trasy trekkingowe, górskie trasy rowerowe, mosty tybetańskie, fantastyczny kanion powstały w wyniku erozji skał, kolejki linowe i szlaki turystyczne rozciągają się wzdłuż trasy w kształcie pierścienia o łącznej długości 1700 metrów.
Różne poziomy trudności i atrakcje na każdy gust sprawiają, że Fucine di Casto jest prawdziwą kopalnią rozrywki i aktywności sportowej, a wszystko to wzbogacone szlakiem historycznym, który pozwala odwiedzającym obserwować pozostałości starego opuszczonego terenu przemysłowego z lat trzydziestych XX wieku: wśród dobrze zachowanych i widocznych pozostałości znajduje się sześć kuźni, piec do wytapiania i młyn.
Do parku można łatwo dojechać samochodem drogą z Casto do Alone. Dostępny jest duży, bezpłatny parking.
Parco delle Fucine oferuje zabawę i beztroskę dla całej rodziny: każdy może wybrać, co chce robić, od najbardziej wymagającej via ferraty po spacer jedną z pieszych ścieżek. Można zrelaksować się nad jeziorem, przeplatając chwile odpoczynku z emocjami kolejki linowej powyżej, lub wprowadzić najmłodszych w świat wędrówek w parku dla dzieci.
Zaraz obok wyjścia znajduje się punkt gastronomiczny: Càa delle Stride. Na trasie można wypocząć w schronisku Paradise Refuge, które niestety było akurat zamknięte.
Do dyspozycji jest 18 różnego rodzaje via ferrat o różnej charakterystyce i trudności. Wszystkie są dostępne za darmo, dla osób w wieku od 10 lat wzwyż o minimalnym wzroście 1,30 metra. Oprócz technicznej odzieży górskiej konieczne jest posiadanie sprzętu ochronnego składającego się z kasku, uprzęży i lonży z karabińczykami. Można wypożyczyć je na miejscu w punkcie informacyjnym Corna Za.
Ferrata No 16
My zaczęliśmy od bardzo krótkiej i dość prostej trasy o numerze 16. Według oznakowania używanego w tym parku była to trasa F+ (facile czyli łatwa -takie międzynarodowe B).
Jej długość wyniosła 20 m i różnica wysokości 10 m. Szybka i niewymagająca rozgrzewka.
Ferrata No 2
Więcej problemów sprawiła nam kolejna krótka trasa o długości 61 m i różnicy wysokości 23m. W parku miała nr 2 i oznaczona jako średnio-trudna (C). Zaraz przy pierwszym, stromym podejściu, znajdowało się niewielkie przewieszenie, na którym trzeba było trochę pokombinować, poszukać drogi, użyć siły.
Nie miałam pomysłu jak to przejść, ręce słabły i trochę spanikowałam. Podpięłam się ekspresem, żeby kilka sekund odsapnąć, przemyśleć i dalej poszło już jak z płatka. Ta chwila zawahania kosztowała mnie dość dużo energii. Do końca trasy ręce i nogi drżały z emocji.
Ferrata No 15
Kolejna z ferrat o numerze 15 podobała nam się najbardziej. Oznaczona jako średnio trudna (C) o długości 125 m i różnicy wysokości 23 m. Droga ta biegnie równolegle do ścieżki prowadzącej z parkingu do Stretta di Luina. Trasa jest doskonale uzbrojona, prowadzi wzdłuż wąwozu, poprzecinana jest kilkoma mostkami linowymi.
Z parkingu podążaliśmy za czytelnymi znakami, które w około 15 minut doprowadziły nas do początku ferraty. Dalej szliśmy po skałach i dotarliśmy do krótkiego mostu zawieszonego na dwóch linach, po którym przeszliśmy na lewą stronę, korzystając z doskonałych naturalnych i sztucznych podpórek pod stopy.
Dotarliśmy do drewnianego chodnika, z którego kilka metrów wyżej rozpoczyna się przejście, na którym należy zwrócić baczną uwagę na śliskie stopnie. Po zejściu kilku metrów w dół zaczęliśmy długi trawers w prawo, który przeplatał łatwe i trudniejsze odcinki, często natrafiliśmy na przewieszania, na których trzeba było dość mocno obciążyć ramiona.
Dalej droga prowadziła, aż do pionowego odcinka, gdzie widać już było koniec trasy.
Ferrata nie przedstawiała szczególnych trudności, ale czasami była dość śliska i należało zachować szczególną ostrożność. Po kilkuminutowym odpoczynku udaliśmy się na kolejną ścieżkę, która była jakby połączona z ferratą nr 15.
Stretta di Luina
jest wspaniałą poziomą ferratą, w której przemieszczaliśmy się między ścianami kanionu o długości 460 metrów, szerokości 1-2 metrów i głębokości od 30 do 35 metrów. Poniżej znajdował się tylko rwący potok. Jest to kanion wyrzeźbiony przez wodę w skale.
Trasa, którą można pokonać w około godzinę, jest sklasyfikowana jako "łatwa", co oznacza, że jest również wykonalna dla dzieci od 10 roku życia.
W rzeczywistości nie ma niebezpiecznych ani zbyt trudnych punktów, ale wymaga równowagi, stałej koncentracji i minimalnej siły, aby utrzymać się na linach. Dlatego należy ocenić wykonalność w zależności od sprawności fizycznej swojej lub swoich dzieci.
Most Tybetański No 1 (70m)
Taką wisienką na torcie kończącą nasz pobyt w tym rewelacyjnym parku, było przejście 70 metrowym mostem tybetańskim.
Na moście jednorazowo nie może przebywać więcej niż 4 osoby. Jedni lubią bardziej taką atrakcję, drudzy mniej, na pewno dla osób nielubiących otwartych przestrzeni jest to nie lada wyzwanie. Nie trzeba mieć ani specjalnych umiejętności, ani sił, a widoki są obłędne. Ostatnia osoba opuszczała most już przy akompaniamencie grzmotów zapowiadających nadchodzącą burzę.
Jak tylko będę miała okazję, przyjadę do tego parku jeszcze raz. Jest doskonale zorganizowany, znajdą się tu atrakcję dla wszystkich lubiących aktywny wypoczynek.
Via Ferrata Delle Taccole – wymagająca ferrata na Monte Baldo (trudność D), której nie dokończyliśmy
Najważniejsze informacje
Trudność: D
Podejście: ok. 1h od górnej stacji kolejki
Czas na ferracie: ok. 50 min
Dla kogo: osoby z doświadczeniem
Najbardziej wymagająca jak do tej pory ferrata (oznaczona jako D), dostarczająca niesamowitych wspinaczkowych wrażeń i niestety z powodu gwałtownej burzy -nieukończona. Jest ona położona wysoko w górach, więc jest to propozycja na ciepłe letnie dni. Kiedy śniegi z Monte Baldo zejdą, a nad jeziorem Garda panują wysokie temperatury, tam na wysokości, ponad 2000 m n.p.m., warunki do pokonywania ferrat są idealne. Chyba, że trafi się na burzę z piorunami i gradem....
Kolejka Prada–Costabella na Monte Baldo (sezon 2026)
Samochód zostawiliśmy na bezpłatnym parkingu pod dolną stacją kolejki. Kolejka składa się z dwóch odcinków: dwuosobowego kosza (Prada – Ortigaretta) i dwuosobowego krzesełka (Ortigaretta – Costabella).
Informacje praktyczne
📍 Dolna stacja | Prada, gmina San Zeno di Montagna, Via Prada 28 |
🚗 Parking | Bezpłatny dla klientów kolejki |
🗓️ Sezon 2026 | 4 kwietnia – 1 listopada |
🕘 Pierwszy kurs | 9:00 |
⏱️ Czas przejazdu | Kosz ok. 22 min, krzesełko ok. 10 min |
⛰️ Wysokość | Prada 1000 m → Ortigaretta 1550 m → Costabella 1850 m |
🎟️ Zakup biletów | Tylko w kasie na dole (nie online) |
🥾 Schronisko Chierego | Ok. 20 min łatwą drogą szutrową od górnej stacji |
Godziny kursowania
Do 13 września | Od 14 września | |
Ostatni wjazd (z powrotem tą samą kolejką) | 16:45 | 15:45 |
Ostatni wjazd (tylko w górę) | 17:15 | 16:15 |
Ostatni zjazd | 18:00 | 17:00 |
⚠️ Jesienią czas na trasie jest krótszy, więc ferraty na Baldo planuj z zapasem.
Ceny biletów 2026
Bilet | W obie strony | W jedną stronę |
Kosz + krzesełko (do Costabelli) | 22 € | 15 € |
Tylko kosz (do Ortigaretty) | 15 € | 10 € |
Tylko krzesełko | 12 € | 7 € |
Zniżki i dodatki | Cena |
👨👩👦 Rodzina 2+1 (dziecko do 18 lat), w obie strony | 45 € |
👨👩👧👦 Rodzina 2+2, w obie strony | 55 € (każde kolejne dziecko +12 €) |
Garda Promotion Card lub karnet ATV (1/3/7 dni), dorośli, w obie strony | 19 € |
🐕 Pies, w obie strony | 5 € |
👶 Dzieci poniżej 1,20 m | Bezpłatnie |
Źródło i aktualne informacje: prada-costabella.it. Dane sprawdzone 19.09.2026, ceny i godziny mogą się zmienić.
Monte Baldo nazywane jest Ogrodem Europy ze względu na bogactwo flory i fauny. Już podczas przejazdu wyciągiem, który biegnie niezbyt wysoko nad łąkami, zobaczyliśmy świstaki.
Z górnej stacji poszliśmy do schroniska Rifugio Chierego (1911 m n.p.m.). Prowadzi do niego łatwa droga szutrowa, a marsz zajmuje około 20 minut. Schronisko stoi na grzbiecie tuż pod Cimą Costabella, w jednym z najbardziej panoramicznych miejsc Monte Baldo. Widać stąd jezioro Garda, Alpy oraz Nizinę Padańską aż po Apeniny.
Od schroniska droga prowadziła trawersem po skalnej półce. Trzeba było uważać na śliskie stopnie i ekspozycję. Po około godzinie marszu, podczas którego z bliska oglądaliśmy kozice, doszliśmy do przełęczy. Pod tabliczką wskazującą kierunek na ferratę Delle Taccole założyliśmy sprzęt. Stamtąd bardzo stromym, nieprzyjemnym piarżyskiem dotarliśmy do półki skalnej u początku ferraty.
Pierwszym odcinkiem był pionowy komin, w którym wspinaliśmy się, rozpierając się nogami o prawą i lewą ścianę. Niestety zaczęło mocno padać, a mokre skały dodatkowo utrudniły wspinaczkę. Gdy wszyscy wyszliśmy na szczyt komina i stanęliśmy pod 40-metrową pionową płytą przeciętą szeroką rysą, deszcz przybrał na sile i czuć było nadciągającą burzę. Nasz przewodnik ocenił, że dalsza wspinaczka jest zbyt niebezpieczna, i zarządził odwrót. Żeby zminimalizować ryzyko wypadku, opuścił nas wszystkich na linie.
Powrót stromo pod górę mokrym piarżyskiem odebrał mi resztki sił. Dalej trzeba było jeszcze bardziej uważać, bo wąskie półki skalne zalewały strumienie wody. Do schroniska dotarliśmy w ostatniej chwili, tuż przed ogromną burzą z gradem.
W naprawdę luksusowym schronisku spędziliśmy około godziny: odpoczęliśmy, zjedliśmy i wysuszyliśmy ubrania. Potem postanowiliśmy zjechać na parking wyciągiem. Niestety, już na pierwszym odcinku burza z gradem wróciła i przemoczyła nas do suchej nitki. Na drugi odcinek czekaliśmy około godziny w jedynym zadaszonym miejscu, czyli w toalecie, która na szczęście była ogrzewana. Na parking dojechaliśmy zmęczeni, przemoknięci i głodni.
Delle Taccole w skrócie
🧗 Trudność | D (trudna) |
🥾 Podejście bez wyciągu | ok. 2 h 10 min |
⏱️ Przewidywany czas na ferracie | ok. 50 min |
⬇️ Zejście bez wyciągu | ok. 1 h 50 min |
⚠️ Uwaga | Nam z powodu burzy nie udało się jej ukończyć, więc czas na ferracie podajemy orientacyjnie |
Via Ferrata Gerardo Sega – najpiękniejsza ferrata nad Jeziorem Garda (trudność B/C)
Najważniejsze informacje
Trudność: B/C
Podejście: ok. 2 h
Czas na ferracie: ok. 1 h 30 min
Powrót: ok. 1 h
Dla kogo: osoby średniozaawansowane
Najwspanialsze wspomnienia z ferrat nad Jeziorem Garda, będą się wiązały z tą wycieczką. Pomimo relatywnie niewielkich trudności, jest to droga dla osób, które mają dobrą kondycję, doświadczenie i odporność na ekspozycję. Zapewnia ona niespotykane na innych szlakach emocje i doznania.
Parking na którym najlepiej zostawić samochód znajduje się obok kościółka Madonna della Neve, w okolicach masywu Monte Baldo. Czas podejścia do ferraty to około 2 godziny i co ciekawe przez pierwszą godzinę schodziliśmy widowiskowym, porośniętym bujną roślinnością, dzikim wąwozem w dół.
Po drodze przeszliśmy na drugą stronę potoku po dwóch rozciągniętych metalowych linach i doszliśmy do wysokiego, pięknego wodospadu Preafessa. Tam zrobiliśmy sobie 15 minutową przerwę na przekąski i sesje zdjęciową pod ogromnymi masywami wody, spływającej po ubiegło dniowej burzy.
Od tego miejsca wędrowaliśmy jeszcze godzinę przez las wznoszącą się i wijącą ścieżką, aż do dużego skalnego amfiteatru. Kilka metrów dalej na skalnej półce znajduje się wejście w Via ferratę Gerardo Sega.
Wspinaczkę rozpoczęliśmy od wejścia po drabince, a dalej po krótkim trawersie weszliśmy w jedno z bardziej widowiskowych miejsc, które znajdowało się pod ogromnymi zwieszającymi się ponad naszymi głowami przewieszkami.
Cała trasa to imponujące trawersy na zmianę ze wspinaczkami po skałkach i wędrówkach po zalesionym terenie. Najbardziej spektakularne miejsce to szeroka, skalna półka, którą trzeba obejść cały amfiteatr w jego wnętrzu i to bez liny poręczowej. Nie ma tam żadnej możliwości asekuracji, a ekspozycja jest ogromna. W najszerszym około 4 metrowym miejscu zrobiliśmy sobie drugi w tym dniu piknik.
Jedząc podziwialiśmy wspaniałe widoki na dolinę Molini.
Po wyjściu z tej skalnej półki weszliśmy do lasu i tam po skałach wspinaliśmy się aż do końca stalowej liny asekuracyjnej. Weszliśmy na widokową grań, tym samym kończąc tą fantastyczną przygodę. Od wejścia zajęło nam około 2 godzin wliczając 20 minutową przerwę. Powrót wygodną, szeroką ścieżką cały czas pod górę, zajęło około 1 godziny.
Zachwycająca trasa, na którą warto wybrać się latem, kiedy nad jeziorem Garda panują wysokie temperatury. Można znaleźć tu wytchnienie od słońca i tłumów turystów.
Wyjazd na via ferraty nad Jeziorem Garda uważam za bardzo udany. Bawiłam się świetnie. Dzięki naszemu super przewodnikowi Bartkowi wszyscy czuliśmy się zaopiekowani i bezpieczni na każdej trasie. Bardzo ważne na takich wyjazdach jest również towarzystwo z jakim spędza się czas podczas wspinaczki i podczas wieczornego wypoczynku. My trafiliśmy na zgraną, pełną humoru i zawsze gotową do pomocy ekipę. Dziękujemy!
Via ferraty nad Jeziorem Garda – porównanie tras
Ferrata | Trudność | Czas na ferracie | Dla kogo |
Sentiero degli Scaloni | A / A-B | ok. 3 h (pętla) | Dzieci, początkujący |
Rio Sallagoni | C | ok. 1:30 h | Średniozaawansowani |
Parco delle Fucine | B–D (18 tras) | cały dzień | Każdy poziom |
Delle Taccole | D | ok. 50 min | Zaawansowani |
Gerardo Sega | B/C | ok. 1:30 h | Średniozaawansowani |
Często zadawane pytania o via ferraty nad Jeziorem Garda
Jaki sprzęt jest potrzebny na via ferratę?
Do via ferraty niezbędne są: uprząż wspinaczkowa, kask i lonża z amortyzatorem (zestaw Y). Przyda się też para rękawiczek wspinaczkowych. Sprzęt możesz zabrać własny lub wypożyczyć na miejscu – np. w Parco delle Fucine w punkcie informacyjnym Corna Za.
Kiedy najlepiej jechać na via ferraty nad Jeziorem Garda?
Najlepszy sezon to czerwiec–wrzesień. Trasy na niższych wysokościach, takie jak Rio Sallagoni czy Parco delle Fucine, są dostępne już od wiosny. Ferraty na Monte Baldo (Delle Taccole, Gerardo Sega) – dopiero gdy zejdą śniegi, zwykle od połowy czerwca. Pogoda w górach zmienia się bardzo szybko – zawsze sprawdzaj prognozę przed wyjściem.
Która via ferrata nad Jeziorem Garda jest najlepsza dla początkujących?
Rejon oferuje trasy od poziomu A (bardzo łatwe) do D (trudne). Sentiero degli Scaloni i Rio Sallagoni to dobry wybór na start. Parco delle Fucine ma 18 ferrat o różnych trudnościach, w tym kilka dostępnych dla dzieci od 10. roku życia. Warto zacząć od łatwiejszych tras, żeby oswoić się ze sprzętem i techniką.
Czy potrzebny jest przewodnik na via ferratach nad Gardą?
Dla osób bez doświadczenia – zdecydowanie tak. Na trudniejszych trasach, takich jak Monte Baldo czy Gerardo Sega, przewodnik jest nieoceniony. Zna aktualne warunki na trasie i może podjąć decyzję o odwrocie – w naszym przypadku uratowało nas to przed burzą z gradem na Delle Taccole. Polecamy wyjazd zorganizowany dla pierwszych kilku ferrat.
Jak dojechać nad Jezioro Garda z Polski?
Najwygodniej samochodem – z Krakowa to ok. 8–9 godzin jazdy. Możliwy jest też dojazd samolotem do Werony lub Bergamo, a następnie wynajem auta. Baza wypadowa Riva del Garda ma świetne położenie – stąd w ciągu 30–60 minut dojedziesz do większości ferrat opisanych w tym wpisie.
Czy można zrobić dwie via ferraty jednego dnia?
Tak. Wiele tras znajduje się bardzo blisko siebie. Dobrym połączeniem są np. Colodri i Via Ferratą Rio Sallagoni lub Sentiero degli Scaloni z Via ferratą Rio Sallagoni. Jeśli nocujesz w Riva del Garda lub Arco, dojazdy zajmują zwykle kilkanaście minut.
Więcej via ferrat – nasze pozostałe relacje
Jeśli ten wpis rozbudził w Tobie apetyt na kolejne via ferraty, zajrzyj również do naszych pozostałych relacji:
Tutaj zaczęła się nasza przygoda z via ferratami. Idealne miejsce na start dla osób, które dopiero wchodzą w świat żelaznych dróg.
Kontynuacja tego wpisu – kolejne ferraty w tym samym rejonie, w tym widowiskowa Colodri z panoramą na całe jezioro.
Świetna opcja dla tych, którzy nie chcą jechać daleko – ferrata tuż za polską granicą, dostępna praktycznie przez cały rok.
Austriackie via ferraty w całej okazałości – krajobraz i trudności techniczne na każdym poziomie.
Ferraty z widokami na alpejskie szczyty i wygodnym dojazdem kolejką gondolową.
Comments